Blodwen

[BT] Daryl 01: Time Flies

posted on 03 Oct 2011 22:23 by eveba in Blodwen

เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ

 

Daryl: 01 Time Flies

 

1.

วันสุดท้าย !  วันสุดท้ายอีกแล้ว !

            ฉันจงใจดึงสายโทรศัพท์  ปิดมือถือ (ที่ไม่มีสัญญาณอยู่แล้ว)  ถ้ามีคนถาม  ฉันจะบอกว่าเพื่อกันคนรบกวนสมาธิ  แต่ที่จริงป้องกันการทวงงานต่างหาก

                งานอยู่ตรงหน้า  เหลืออีกสามสิบแผ่นเต็ม  ถ้าไม่ได้คนช่วย  ฉันตายแน่

                เพนซิลเลอร์คราวนี้คือ ***** (ถ้าชื่อถูกเซ็นเซอร์  รู้ไว้ด้วยว่าไม่ใช่ความผิดฉัน)  ฉันไม่เคยลงหมึกให้มาก่อน

                ความจริงอิงเกอร์ไกลปืนเที่ยงอย่างฉันคงไม่ได้ลงหมึกให้เส้นของนักวาดคนนี้เลย  ถ้าเขาไม่ยื่นเงื่อนไขแบบคนดังเลือกได้ว่า  เขาจะไม่ยอมทำงานกับอิงเกอร์ที่ใช้คอมพิวเตอร์ลงหมึกแทนที่จะใช้ปากกากับน้ำหมึกจริง ๆ  บังเอิญว่าในวงของเราทุกวันนี้  ชักหาอิงเกอร์ที่ยังใช้หมึกจริง ๆ ยากขึ้นทุกที  แล้วฉันก็เป็นหนึ่งในพันธุ์หายากนั่นด้วย

                เขาทำงานละเอียด  เก็บเส้นดินสอเนี้ยบ (อย่างที่ควรจะเป็นนั่นละ)  งานทุกแผ่นเต็มไปด้วยรายละเอียด

                ก็ดี  แต่ยิ่งดู  ฉันยิ่งอยากเอาบุหรี่จี้ให้มอดมลายเป็นธุลี  (ถ้าบุหรี่ทำอย่างนั้นได้)

 

กี่โมง...ไม่รู้เหมือนกัน  ไม่มีเวลาดูนาฬิกา

                ฉันนั่งอุดอู้อยู่ในห้อง  ลงหมึก  ลงหมึกแข่งกับเวลา  ถ้าเจ้าของหอคนก่อนยังอยู่ก็ดี  แม่งไม่เคยปฏิเสธอะไรสักอย่าง  ตอนนี้คนที่พอจะจิกใช้ได้มีแต่ไอ้วูดูที่แชร์ห้องกับฉัน  เสียแต่ดันหายหัวไปไหนก็ไม่รู้

                เอาละ  งวดอื่นฉันยังผ่านมันมาแล้ว  งวดนี้ก็ต้องผ่านไปได้เหมือนกัน !

                ฉันเอื้อมมือไปคีบบุหรี่มาดูดเพิ่มพลังอีกครั้ง  และ...

                “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!”

                ถ้าชาวเมืองหรือเพื่อนร่วมอพาร์ตเมนต์คนไหนได้ยินเสียงร้องโหยหวน  อย่าได้แปลกใจ  เสียงฉันเอง

                ฉันทำขวดหมึกล้ม

                คงไม่ต้องบอกว่าหมึกสาดไปทางไหน

 

2.

บุหรี่  เหล้า  สองสิ่งนี้สิคือเพื่อนแท้

            ฉันเดินทอดน่องดูดควัน  สลับกับดูดเบียร์จากรูบนฝากระป๋อง...คราวนี้ดูนาฬิกาได้แล้ว...ตีสองยี่สิบสามนาที

                ตอนนี้ท้องฟ้าแน่นด้วยดาว  ไม่รู้ดาวจะเยอะไปไหน

                ฉันทำงานเสร็จแล้ว?  ยัง  ฉันยังทำงานไม่เสร็จหรอก  มีเหตุขัดข้องนิดหน่อย  อย่างที่คุณก็รู้ว่าอะไร  ต่อให้ฉันเป็นพระเจ้าก็ทำงานนี้เสร็จในชั่วข้ามคืนไม่ได้

                พอรู้ว่ายังไงก็ไม่เสร็จแน่  ฉันเลยไม่สนใจมันอีก  ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย  สายเป็นสาย

                ฉันทอดน่องต่อไป  พลางคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

 

แป๊บ ๆ ฉันก็กลายเป็นประชากรหน้าเก่าของบลอดเวน

                ถามว่าอยู่นี่แล้วใจสงบไหม  ไม่  ไม่สงบหรอก  แต่การมาอยู่นี่  ทำให้ฉันรู้ว่า  ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในโลก  เราไม่มีวันหนีความจำของตัวเองพ้น

                ฉันยังนึกถึงคนรัก  คนที่ฆ่าตัวตายไปนั่นแหละ

 

                พอคิดถึงสะโพกสวย ๆ ของเธอคนนั้นแล้ว  ฉันนึกอยากเตะหมาขึ้นมาติดหมัด

                ...หรือต้องบอกว่าติดปลายเท้ากันนะ

 

                ฉันคิดถึงปลายเท้าที่ขยับไม่ได้ของเธอ  ปลายเท้าที่ชืดเหมือนปลาในช่องแข็ง

                ทั้งที่มันเคยเป็นปลายเท้าที่มีชีวิตชีวา  แข็งแรง  และน่ารักขนาดนั้น

                ถ้าเธอยังอยู่...ยังเคลื่อนไหวได้  ฉันจะเต้นกับเธอ  ฉันจะเต้นกับเธอจนกว่าร่างเราจะท่วมเหงื่อ  จนกว่าเราจะยืนบนสองเท้าไม่ไหว  จนกว่าเราจะหายใจหายคอไม่ทัน

 

                ฉันคิดถึงเธอ

                ฉันคิดถึงลีลาการเต้นของเธอ

                ทั้งบนเวที  ทั้งบนเตียง

               

                เธอมีรอยสักรูปผีเสื้อ  มันกระพือปีกอยู่ระหว่างแก้มก้นเต่งตึงทั้งสองข้างของเธอ  เป็นคนอื่นสักอย่างนั้นอาจอุบาทว์...ตลก  แต่นี่เป็นเธอ  เธอกลับทำให้ผีเสื้อหมึกที่แนบติดผิวก้นมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้

                ไม่ว่าฉันจะหนีไปอยู่ซอกมุมไหนของโลก  ผีเสื้อของเธอก็ตามหาฉันพบเสมอ

                มันมักปรากฏร่างในหัวของฉัน  ในฝันของฉัน

                บางครั้ง  ผีเสื้อพาเจ้าของมาด้วย  เราร่วมรักกันบนพรมผืนเก่าอย่างดุเดือด  สองขาเธอเกาะเกี่ยวตัวฉัน  ยามเคลื่อนไหวเร่าร้อน  อกเธอกระเพื่อมขึ้นลงเหมือน...จะเปรียบทำซากอะไร...ก็เหมือนหน้าอกนั่นละ

                ฉันยังคงคิดถึงเธอ  โดยเฉพาะตอนที่เราร่วมรักกัน

               

ฉันเดินทอดน่องไปเรื่อย  คนในเมืองคงหลับกันหมดแล้ว

            บนฟ้า  ดาวบางดวงกะพริบ  เธอเคยบอกเหตุผลที่มันกะพริบ  แต่ฉันลืมแล้ว

            ฉันใช้ชีวิตอยู่ในบลอดเวนเหมือนผีตัวหนึ่ง  ชักชินกับความล้าหลังแปลก ๆ ของเธอ(บลอดเวน)  ดูเผิน ๆ เหมือนเธอนิ่งสนิทอยู่กับเวลาในอดีต  แต่อันที่จริงเธอกำลังก้าวไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ  แค่ต้องใช้ความสามารถพิเศษในการสังเกตสักหน่อย

                ฉันไม่ค่อยออกมาเจอแสงเดือนแสงตะวัน  สนิทกับกูเกลนมากกว่าเมืองนี้  ในคืนที่ไม่รู้จะทำอะไร (และใช้อินเตอร์เน็ตไม่ได้)  ฉันมักจะไปหาความสุขใส่ตัวที่นั่น

                คืนนี้ก็อยากฟาดอีหนูร้อน ๆ สักที่อยู่เหมือนกัน

                แต่คืนนี้ไม่ออกจากเมืองหรอก  แป๊บ ๆ ก็เช้า

                เวลาติดปีก

               

3

ตอนแรกฉันนึกว่าเป็นผู้หญิง...

            เสียดายที่ไม่ใช่

                ฉันนั่งยอง ๆ ดูร่างที่โผล่ออกจากพุ่มไม้ข้างทางมาครึ่งหนึ่ง

                น่าเสียดายที่ไม่ใช่

                ผมทอง (ทำสี)  ผิวเหลือง  หลับสนิท  ละเมอเป็นระยะด้วย

                คือ...ฉันเดินไปเรื่อยเปื่อยจนมาถึงส่วนนี้ของเมือง  ต้นไม้เยอะ  คล้ายจะเป็นป่า  (หรือมันเป็นป่าวะ?  เอาเหอะ)  คิดเล่น ๆ อยู่เหมือนกันว่าอาจจะเจอผีสาง  หรืออะไรที่เป็นตำนานของเมือง  แต่ไม่คิดว่าจะเจอร่างปริศนาอยู่แถวนี้

                อีกไม่กี่ชั่วโมงพระอาทิตย์ก็จะขึ้น

                ตอนนี้ทั้งมืดทั้งเงียบ

                หรือที่จริงเจ้านี่ถูกมาเฟียเมืองอื่นลากมาปล่อยทิ้งไว้

 

                พึมพำอะไรอีกแล้ว

 

                ฉันเงี่ยหูฟัง  ประโยคแรกฟังไม่ออก  แต่ประโยคต่อมาชัดเจน  ‘อยากกินห่าน’

                

******************************
EVE: ฟิคต่ออายุ แฮ่ก ๆ  ขออภัยที่ฉายเดี่ยว  ไม่มีใครเลย  เนื้อเรื่องจะไปต่อกับฟิคต่ออายุของหลงค่ะ (เลือกชื่อไว้จนลืมแล้ว...อุ๊ฟฟ์//โดนเจ้าเมืองฆ่า)  หวังว่าจะทันเวลา